غروب در مریخ

در مریخ از این خبر ها نیست. همه خوبن. همه مهربانن. همه خوشحالن. چون دقیقا هیچکس نیست که خوب باشد یا مهربان یا خوشحال. شاید مشکل اصلی زمین این باشد که همه هستند. به نظرم باید بشریت یکجایی می ایستاد و به خودش می گفت «خوب که چی؟» همه ی جواب ها در این خوب که چی؟ پنهان است. ولی هیچوقت بشریت نایستاد و رفت و رفت تا رسید به جایی که دیگر مهم نبود «خوب که چی؟»

ولی در مریخ «خوب که چی؟» معنی ندارد. یعنی مریخ کلا جای با صفایی ست. نه آدمی هست که جفتک بیاندازد نه خری که در زندگیت دخالت کند و نه گوسفندی که برایت شاخ و شونه بکشد. یک جایی بین بهشت و جهنم است. نه کسی را داری که برایت دل بسوزاند و نه کسی هست دلت را بسوزاند. غروب هایش خیلی قشنگ تر است. دلت را تنگ نمی کند چون چیزی نداری که دلت برایش تنگ شود.

دیگر نه دریایی هست که پول نداشته باشی بروی در ساحلش قدم بزنی. نه هوای خوبی که در هوای بد حسرتش را بخوری.

مریخ کلا خوب است شاید چون کسی نیست که آنجا را هم بد کند. BqfRyhHCQAAI265

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s